Tre disprokse ce la lando, tie, kie la hirundos flugan al, antaw ol mua wintro venan, lojin kingo, kiu havin dek-un filulos ay un filino, Elizo. La dek-un fratulos, kiu kompreneble esin kingidos, iradin al la lerneyo kum stelo sur la brusto ay sabro ce la flanko. Lu skribadin sur golda tabelos per diamonda pencilos, ay lu lernadin la lesonos tre rapide; oni povin tuy koni, ke lu esan kingidos. Lua fratino Elizo sidadin sur sidilo el spegela vitro ay havin pikturolibro, kiu kostin biono de kinglando.

Ho, la infanos esin tre felice, sed bedawrinde ne por ciam devin resti tiel!

Lua patro, kiu esin kingo super la tuta lando, wedin kum evila kingino, kiu tute ne amin la kompatinda infanos. Yam je la unu tago pos la wedo lu povin klare rimarki tio. En la palaso esin granda festo, ay tiam la infanos ludin "Mu ricevan gestos"; sed insted ricevin kakos ay rostita pomos kiel antawe, xi donin al lu nur sando en taso ay dirin, ke lu povan imagi al si, ke tio esan kako.

Pos un weko xi transdonin la disbiga Elizo al un vilaja familo ce la kamparo, ay dum nelonga tempo xi dirin al la kingo pri la kompatinda kingidos tiom multe da malo, ke hi tute cesin zorgi pri lu.

"Flugez alen la mondo ay zorgez yuself!" dirin la evila kingino, "flugez en la formo de granda birdos sen voco." Tamen xi ne povin atingi la malo en tia grado, kiel xi intendin. Lu aliformisin al dek-un bela wilda swanos. Kum stranga krio lu flugin tra la fenestros de la palaso trans la parko ay la arbaro.

Esin ankore frumorne, kiam lu flugin preter tiu vilajana domo, en kiu lua fratino tiam kuxin en la bedo ay dormin. Lu xwebin super la tegmento, turnadin sia longa kolos ay frapadin per la flugilos, sed niu vidin tio nek awdin. Lu devin denove flugi plue, alte al la nubos, for en la disproksa mondo, kie lu flugin til granda disluma arbaro, kiu etendisin til la bordo de la maro.　

La kompatinda disbiga Elizo restin en la vilajana cambro ay ludin kum verda folio, car xi ne havin alia ludilos. Xi trapikin truo en la folio, rigardin tra ji al la suno, ay tiam simin al xi, kwaz xi vidan la luma okulos de sia fratulos; ay ciufoye, kiam la warma radios de la suno lumin sur xia vangos, xi rememorin ciu lua kisos.

Tagos pos tagos pasin. Kiam la vento blovin tra la rozarbedos antaw la domo, ji flustrin al la rozos: "Kiu povan esi mor bela ol yu?" Sed la rozos skuin la hedos ay dirin: "Elizo esan!" Ay kiam sunde la disyunino sidin antaw la pordo ay legin sia prejolibro, tiam la vento blovin la folios ay dirin al la prejolibro: "Kiu esan mor pia ol yi?" "Elizo esan!" respondin la prejolibro. Ay la rozos ay la prejolibro dirin la pura vero.

Kiam xi atingin la ajo de dek-kwin yeros, xi devin reveni home. Sed kiam la kingino ekvidin xia eksterordinara beleco, xia koro plenisin de kolero ay disamo konter la yunino. Xi anke volunte aliformizuz sia bionfilino, simile al xia fratulos, al wilda swano, sed xi ne darin tuy fari tio, car la kingo ja volin vidi sia filino.　

Frue morne la kingino irin alen baneyo, kiu esin konstruita el marblo ay aranjita kum mola kusenos ay most bela tapicos. Xi prenin tri bufos, kisin ju ay dirin al un el ju: "Kiam Elizo venon al baneyo, sidez sur xia hedo, por ke xi farisez tiel stulta kiel yi!" Al la biu xi dirin: "Sidez sur xia frunto, por ke xi farisez tiel disbela kiel yi, por ke xia patro ne rekonez xi!" Al la triu xi flustrin: "Kuxez sur xia koro, por ke xi ricevez mala koro, por ke xi pro tio havez suferos!"

Pose xi putin la bufos alen la klara hidro, kiu tuy farisin verda koloro. Xi vokin Elizo, sendresizin xi ay enirizin xi alen la hidro. Kiam Elizo subhidrisin, un bufo sidin sur xia haros, la biu sur xia frunto ay la triu sur xia brusto, sed Elizo kwaz tute ne rimarkin ju. Kiam xi denove levisin, tri reda papavofloros flosin sur la hidro. If la bestos ne esuz venoma ay if ju ne esuz ricevinta kiso de la sorcino, ju aliformisuz al reda rozos; ju tamen farisin floros pro tio, ke ju kuxin sur xia hedo ay sur xia brusto. Xi esin tro pia ay senkulpa, ke la sorca arto povez havi forto sur xi.

Kiam la evila kingino vidin tio, xi frotin Elizo per suko de walnuto, tiel ke xi farisin tute dislume bruna, smirin xia bela faso per malodora smiraco ay disordizin xia bela haros. Esin neeble rekoni la bela Elizo.

Kiam xia patro vidin xi en tia stato, hi eksentin teruro ay dirin, ke tio ne esan hia filino. Niu rekoni xi, escept la antawpordega dogo ay la hirundos, sed ju esin mizera animalos ay ne povan diri.

Tiam la disfelica Elizo ekplorin ay rememorin sia dek-un fratulos, kiu ciu disaperin. Disjoye xi elirin stile el la palaso ay irin dum la tuta tago tra kampos ay marxos, til xi venin al la granda arbaro. Xi ne konin, al kie xi volan iri, sed en sia disjoyo xi sopirin al sia fratulos, kiu certe, simile al xi, esin elpelita alen la mondo. Xi volin serci hu, ay xi esperin, ke xi trovon hu.

Pos kiam xi esin en la arbaro por dislonga tempo, farisin nokto. Xi tute perdin la voyo. Xi kuxin sur la mola moso, farin sia vespa prejo ay apogin sia hedo al stubo de arbo. Esin tiel senbrue, la aero esin tiel milda, ay cirkume en la graso ay sur la moso briletin per verdeta lumo mor ol cent lampflugos. Kiam xi iomete ektucin un branco per la mano, la lumanta insektos falin dawn al xi kiel falanta stelos.

Dum la tuta nokto xi drimin pri sia fratulos; lu denove ludin kiel infanos, skribin per diamonda pencilos sur golda tabelos ay rigardin la bela pikturolibro, kiu kostin biono de kinglando. Sed sur la tabelos lu skribin ne nulos ay linos, kiel iam antawe, sed la kuraja faros, kiu lu plenumin--cio, kio lu travivin ay vidin. En la pikturolibro cio esin vivanta, la birdos kantin, la humos elirin el la libro ay parlin kum Elizo ay kum xia fratulos, sed kiam xi transizin la folios, lu tuy returne ensaltin, por ke ne farisez disordo inter la pikturos.

Kiam xi wakisin, la suno levisin yam alte, fakte xi ne povin vidi ji, car la alta arbos etendin dense sia brancos, sed la lumo radiin tie supre kiel flugetanta dispeza teksaco. Tre agrabla odoro elisadin el la verdaco, ay la birdos preske sidin sur la xuldros de Elizo. Xi awdin la plawdado de hidro, kiu kawzin multe da abunda fontos, kiu ciu verxisadin alen lago, kius botomo konsistin el most bela sandos. Kwankam cirkume kreskin densa arbedos, tamen sur un loko la cervos farin granda disferma loko, ay en tiu direkto Elizo irin al la hidro.

La lago esin tiel klara, ke, if la vento ne movuz la brancos de la arbos ay la arbedos, oni povuz preske kredi, ke ju esan pentrita sur la botomo, car ciu folio, kiu ayn situin ce la ombro or la sunlumo, esin klare reflektita en la hidro.

Kiam xi vidin sia propra faso, xi eksentin granda teruro, tiel bruna ay disbela xi esin. Sed kiam xi wetizin sia disbiga mano ay frotin sia okulos ay frunto, aperin denove xia wayta dermo. Tiam xi diswerin sia dresos ay enirin alen la frexa hidro, mor bela kingidino ol xi trovisin nie en la mondo.

Kiam xi denove dresin si ay plektin sia longa haros, xi irin al la spurtanta fonto, trinkin el sia kavizita mano ay irin al mor profunde en la arbaro, ne konante al kie xi irin. Xi pensin pri sia fratulos, pensin pri la bona God, kiu certe ne forlason xi. Ay Li, kiu krein la wilda arbara frutos, montrin anke al xi arbo, kius brancos bendin sub sia frutos. Tie xi manjin sia tagmanjo, putin apogilos sub la brancos ay pose irin alen la most disluma parto de la arbaro.

Tie esin tiel silente, ke xi awdin sia propra stepos ay ciu velkinta folio, kiu fleksin sub xia pedos. Even un birdo oni tie ne povin vidi, even un radio de la suno ne povin penetri tra la densa ay granda brancos de la arbos. La alta trunkos starin tiel dense un apud la alia, ke kiam xi rigardin antaw si, simin al xi, ke xi esin cirkumata de densa barilo el trabos. Tie esin tia isoliteco, kiu xi niam antawe spertin.

La nokto farisin tute disluma. Even un lampflugo ne brilin el la moso; disjoye xi kuxin por dormi. Tiam simin al xi, kwaz la arbobrancos super xi difisin flanke ay la bona Godo per milda okulos rigardan dawn sur xi ay anjelos rigardan super Lia hedo ay sub Lia brakos.

Kiam en la neksta morno xi wakisin, xi ne konin, cu xi nur drimin or cu tio esin realo.

Trairinte kelke da stepos, xi metin disyunino, kiu portin beros en sia korbo. La disyunino donin al xi kelke da beros. Elizo askin, cu xi ne vidin dek-un kingidos, raydanta tra la arbaro.

"Ne", dirin la disyunino, "sed hiere mi vidin dek-un swanos kum golda kronos sur la hedo, swimanta law la rivo."

Xi kondukin Elizo kelka distanso plue til deklivo, ce kius bazo brue fluin rivo. La arbos sur sia bordos etendin sia longa brancos trans la rivo ay interplektin, ay tie, kie la arbos per sia natura kreskado ne povin interatingisi, ju elxirin sia radikos el la tero ay pendin, interplektisinte per la brancos, super la hidro.　

Elizo dirin adiu al la disyunino ay irin law la rivo til xi atingin jia enflueyo.

Nun la tuta bela maro kuxin antaw la yunino. Sed even un velo ne montrisin tie, ne esin videbla even un bowto. Kiel xi povuz irin plue? Xi rigardin la sennombra disbiga stonos sur la bordo; la hidro per konstanta tornado donin al ju ronda formo. Vitro, fero, stonos, cio, kio kuxin tie, akceptin tiu formo, kiu esin ja mor glata ol xia delika mano.

"Senfatige ji rulan ay rulan, ay tiamanere la hardaco glatisan; mi anke volan esi tiel senfatiga! Mi dankan yi pro yia instruo, yi klara rulanta ondos! Mia koro diran tio al mi, yi porton mi al mia dera fratulos!"

Sur la drifta mara graso kuxin dek-un wayta plumos de swanos; xi kolektin ju ay farin el ju bukedo. Gutos da hidro trovisin sur ju; cu tio esan roso or larmos, tio niu povin diri. Tie sur la bordo esin tre solece, sed xi ne sentin tio, car la maro prezentin konstanta canjisos, en la duro de kelke da horos mor multe ol la sensala lagos povan prezenti en la duro de tuta yero. Kiam aperin granda blaka nubo, oni havin impreso, kwaz la maro volan diri: "Mi anke povan aspekti dislume!" Kiam vento blovin, la ondos farisin wayta skumo. Sed kiam la nubos redisin ay la vento kwietisin, la maro farisin kiel folio de rozo; yen ji aspektin verde, yen wayte, sed kiel ayn senbrua ay trankwila ji esin, ciam tamen ce la bordo esin negranda movisado; la hidro levisadin disforte, kiel la brusto de dormanta infano.

Kiam la suno esin tuy subironta, Elizo ekvidin dek-un wilda swanos kum golda kronos sur la hedo, fluganta al la bordo; un pos la alia, tio aspektin kiel longa wayta rubando. Tiam Elizo irin ep la deklivo ay hidin si pos arbedos. La swanos descendin sur la tero apude de xi ay flapin per sia granda wayta flugilos.

Kiam la suno disaperin sub la hidro, la velvos de la swanos sudene falin, ay tiam montrisin dek-un bela kingidos, la fratulos de Elizo. Xi lawde kriin, car kwankam hu multe canjisin, xi tamen konin, ke tio esan hu, xi sentin, ke tio devin esi hu; ay xi ensaltin en hua brakos, vokin hua nomos, ay hu esin senfine felica, kiam hu ekvidin ay rekonin sia fratino, kiu nun esin tiel granda ay bela. Lu lafin ay plorin, ay lu balde reciproke klarizin al si, kiel evile lua step-matro aktin konter lu ciu.

"Mu fratulos," dirin la most aja, "flugadan kiel wilda swanos tiel longe, kiel la suno staran sur la celo; kiam ji subiran, mu ricevan returne mua huma formo. Tial mua cefa zorgado devan konsisti en tio, ke je la momento de la sunsubiro mu havez sub mua pedos firma grundo, car if mu tiam fluguz ankore inter la nubos, mu tiam, kiel humos, devuz fali dawn alen la maro.

Mu ne lojan ci tie; transe de la maro trovisan lando tiel same bela, kiel ci tiu; la voyo al tie esan longa, mu devan transflugi la granda maro, ay sur mua voyo trovisan niu insulo, sur kiu mu povuz pasi la nokto. Nur un sola roko elstaran mide de tiu voyo; ji esan nur juste tiel biga, ke mu povan ripozi sur ji dense flanko ce flanko. Kiam la maro esan distrankwila, tiam la hidro frapin alte super mu; spite tio mu tamen dankan Godo pro ji. Tie mu pasin la nokto en mua huma formo; sen ji mu niam povuz revidi mua dera patrolando, car mu okupan bi most longa tagos de la yero por mua transflugo.

“Ciuyere nur un foyo esan al mu permesite viziti mua patra homo. Mu havan la permeso resti tie dum dek-un tagos, flugi trans ci tiu granda arbaro, rigardi de tie la palaso, en kiu mu naskisin ay kie lojan mua patro, vidi la alta tawro de la prejeyo, en kiu mua matro esan sepultita. Ci tie la arbos ay arbedos siman esi kinos al mu, ci tie wilda horsos galopan tra la vasta ebenos, kiel mu vidin tio en mua infaneco; ci tie la karbistos kantan la disnova kantos, law kiu mu en mua infaneco tiel ofte dansan; ci tie esan mua patrolando, ay mua koro tiran mu al ci tie, ay ci tie mu trovin yi, mua dera fratino. Ankore dum bi tagos esan permesite al mu resti ci tie, pose mu devan flugi trans la maro al bela lando, kiu tamen ne esan mua patrolando. Sed kiel mu povez preni yi kum mu? Mu ne havan xipo nek bowto."

"Kio mi povan fari, por liberizi yi?" askin la fratino.

Lu interparlin preske dum la tuta nokto, nur dormetin por kelke da horos.

Elizo wakisin de la bruo de la swana flugilos, kiu movisin super xi. La fratulos denove canjisin al swanos, flugin en granda rondos, ay fine hu forflugin disprokse, tamen restin un el hu, la most yuna. La swano putin sia hedo sur xia brusto, ay xi karesin hia plumos. Dum la tuta tago lu restin kume. Vespe la alia revenin, ay kiam la suno subirin; hu aperin en sia huma formos.

"Morge mu forflugon de ci tie, ay mu ne povon reveni mor frue ol pos un yero; sed mu niel povan tiel forlasi yi! Cu yi havan kurajo por akompani mu? Mua brakos esan sufice forta, por porti yi tra la arbaro; cu la flugilos de mu ciu ne havuz sufica forto, por flugi kum yi trans la maro?"

"Yes, prenez mi kum yu!" dirin Elizo.

Lu pasin la tuta nokto en tio, ke el elasta xelo de saliko ay ridos lu plektin fortika ay biga neto; sur ji Elizo kuxin. Kiam la suno levisin ay la fratulos aliformisin al wilda swanos, hu prenin la neto per sia bekos ay ekflugin alte al la nubos kum sia dera fratino, kiu ankore dolce dormin. La radios de la suno brilin al xi rekte sur xia faso, tial un el la swanos xwebin super xia hedo, por ombrisin per sia larja flugilos.

Lu esin yam disprokse de la tero, kiam Elizo wakisin. Simin al xi, ke xi ankore driman, tiel stranga siman al xi la fakto, ke xi esan portata tra la aero alte super la maro. Flanke de xi kuxin branco kum bela matura beros ay fasko da aroma radikos. La most yuna fratulo kolektin ay putin ju apud xi, ay danke xi lafetin al hi, car xi konin, ke tio esin hi, kiu flugin super xia hedo ay ombrin xi per la flugilos.

Lu flugin tiel alte, ke la unu xipo, kiu lu ekvidin sub si, aperin al lu kiel mevo, kuxanta sur la hidro. Granda nubo trovisin pos lu, havante la formo de montos, ay sur tiu nubo Elizo rimarkin sia propra ombro ay la ombro de la dek-un swanos, Lua rapida flugado vidisin grandega. Tio esin simila al pikturo, kiu xi niam antawe vidin. Sed iom pos iom, kiam la suno levisin mor alte ay la nubo restin disprokse sub lu, la xwebanta ombra pikturo disaperin.

Dum la tuta tago lu flugin sencese, kiel sago flugan tra la aero, tamen nun, kiam lu devin porti sia fratino, la flugado esin senteble les rapida ol ordinare. Yen preparisin fulmotondro ay la vespo alproksisin. Kum zorgego Elizo vidin, ke la suno mor ay mor sinkan ay ankore oni ne vidan la soleca roko en la maro. Xi havin la impreso, ke la swanos mor forte flapan per la flugilos.

Ho ve! xi esin la kulpo, ke hu ne povin flugi sufice rapide! Kiam la suno eson subirinta, hu tuy devon farisi humos, fali alen la maro ay droni. Tiam xi el most profunda koro prejin al Godo; xi tamen rimarkin ankore nia roko. La blaka nubo ciam mor ay mor alproksisin, la forta vento antawdirin stormo. La nubos kumbulisin en un sola, granda, menasa maso, kiu en formo de bulego da plumbo xovisadin frontwarde. Fulmos flaxin un pos alia.

Yen la suno atingin la levelo de la maro. La koro de Elizo forte batin. Sudene la swanos ekflugin dawn, tiel rapide, ke xi pensin, ke xi falan. Sed lu denove xwebin. Kiam la suno yam bione subhidrisin, xi nur tiam rimarkin la disbiga roko sub si. Ji aspektin ne mor biga ol foko, kiu levin la hedo el la hidro.

La suno rapide sinkin; nur dislarja kiel stelo kiam lua pedos ektucin firma grundo. La lumo de la suno estingisin kiel lasta sparko de brulanta papero. Xi vidin, ke la fratulos staran cirkum xi brako en brako, sed ne esin mor da spaso, ol esin necesa por hu ay xi. La maro frapadin sur la roko ay kovrin lu kiel pluvego; la celo lumin, kwaz ji esuz en flamos, ay la tondro bruin frapo pos frapo. Sed la fratino ay la fratulos tenin si reciproke ye la manos ay kantin prejos, el kiu lu cerpin konsolo ay kurajo.

Kiam tagisi, la aero esin pura ay trankwila. Tuy kiam la suno levisin, la swanos kum Elizo forflugin de la roko. La maro ankore alte levisadin, tiel ke, xwebante alte en la aero, lu havin la impreso, kwaz la wayta skumo sur la dislume verda maro esan milionos da swanos, kiu flosan sur la hidro.

Kiam la suno levisin mor alte, Elizo rimarkin antaw si, flosanta en la aero, monta lando kum brilanta glasiamasos sur la topos, ay ce la mido de tiu lando etendisin vasta palaso kum un fantasa kolunaro super la alia. En la botomo palma arbos ondisadin ay bela floros florin tiel granda kiel muelrados. Xi askin, cu tiu lando esan la golo de lua voyajo, sed la swanos skuin la hedo, car tio, kio xi vidin, esin la belega, konstante canjisanta nuba palaso de la feino Fata-Morgana. Niu humo povan eniri tie.　

Elizo rigardin la sceno. Sudene la montos, arbaros ay la palaso disaperin, ay insted ju aperin bidek majesta prejeyos, ciu simila un al la alia, kum alta tawros ay pinta fenestros. Simin al xi, ke xi awdan la sono de orgeno; sed tio, kio xi awdin, esin nur la murmuro de la maro.

Xi esin yam tute proksa al la prejeyos, tiam ju aliformisin al floto de xipos, kiu veturin sub xi. Xi ekrigardin atente, ay tiam montrisin, ke tio esan nur la mara nebulo, kiu rulisadin super la hidro. Yes, sencesa aliformisos prezentin antaw xia okulos. Sed xi ekvidin anke la reala lando, al kiu lu irin. Tie starin bela blua montos kum cedra arbaros, urbos ay palasos. Longe antaw la sunsubiro xi sidin sur roko antaw granda kaverno, kiu esin cirkumkreskita de delika verda rampa plantos, kiu aspektin kiel brodita tapicos.　

"Nun mu rigardon, kio yi drimon ci nokte!" dirin la most yuna fratulo ay montrin al xi xia dormcambro.

"Ho mi esperan, ke mi drimuz, kiel mi povan liberizi yu!" xi respondin.

Tiu penso okupadin xi tiel vive, xi tiel plenkore petadin Godo pri helpo, even dum la dormo xia spirito kontinuin preji, ke fine eksimin al xi, ke xi flugan alte en la aero al la nuba palaso de Fata-Morgano, ay la feino elirin meti xi, bela ay brilanta. Ay tamen xi similin al la disyunino; kiu en la arbaro donin al xi beros ay rakontin al xi pri la swanos kum la golda kronos.

"Yia fratulos povan esi liberizita!" xi dirin, "sed cu yi havan kurajo ay persisto? Mara hidro esan mor mola ol yia delika manos ay tamen ji aliformizan la harda stonos, sed ji ne sentan doloro, kiu yia fingros senton, ji ne havan koro, ne suferan la timo ay tormento, kiu yi devon tratoleri.

“Cu yi vidan ci tiu urtiko, kiu mi tenan en mia mano? El la sama speco kreskan multe cirkum la kaverno, en kiu yi dorman. Nur tiu, kiu kreskan el la tombos de la prejeyo, esan usebla. Rimarkez: yi devan kolekti ju, kwankam ju brulwundon yi tiel, ke yia manos eson plena de vezikos. Kiam yi baton la urtiko per yia pedos, yi ricevon lino, el kiu yi devan plekti dek-un kirasos kum longa maniko; jetez ju sur la dek-un swanos, tiam la sorco pason.

“Sed memorez, ke de la komenco til la fino de tiu tasko, even if ji duruz yeros, yi ne devan parli; la unu wordo, kiu eliron el yia lipos, frapon kiel mortiza ponardo la koros de yia fratulos; lua vivos dependan de yia tongo. Memorez?ci tio al yi!"

Tiam xi ektucin la mano de Elizo per la urtiko; ci tiu brulin kiel fayro, tiel ke Elizo wakisin de doloro. Esin luma, hela tago, ay tute apud la loko, kie xi dormin, kuxin urtiko simila al tiu, kiu xi vidin, en la drimo. Tiam xi genuin sur la grundo, dankin Godo ay elirin el la kaverno, por tuy komenci sia worko.　

Per sia delika manos xi komencin xiri la abomena urtiko, kiu efikin kiel fayro. Sur xia manos ay brakos aperin granda vezikos, sed volunte xi esin preta suferi tio, if xi povon per tio liberizi sia fratulos. Xi batin ciu urtiko per sia nuda pedos ay plektin la verda flakso.

Kiam la suno subirin, la fratulos venin ay eksentin teruro, kiam hu trovin, ke xi esan muta. En la komenco hu pensin, ke tio esan nova sorco de lua evila step-matro. Sed kiam hu ekvidin xia manos, hu komprenin, kio xi faran por hu. La most yuna fratulo plorin, ay tie, kie hia larmos falin, xi ne plu sentin doloro, ay la brulanta vezikos disaperin.

Xi pasin la nokto ye sia worko, car xi ne povin havi trankwilo til xi liberizon sia fratulos. En la duro de la tuta sekwanta tago, dum la swanos foresin, xi sidin en sia soleco, sed niam la tempo tiel rapide forflugin por xi. Un kiraso esin yam preta, ay xi komencin la biu.

Kiam inter la montos ekawdisin la sonos de caskorno, xi ektimin. La sonos farisin mor ay mor proksa; xi awdin yelpo de hundos. Terurite xi fujin alen la kaverno. Xi ligin al un fasko la urtikos, kiu xi kolektin ay pretizin, ay sidin sur ji.　

Sudene granda hundo alsaltin el inter la arbedos, ay tuy pose alia ay ankore alia. Pos kelke da minutos ciu casistos starin antaw la pordo. La most bela el lu esin la kingo de la lando, kiu nun irin al Elizo. Niam hi vidin mor bela yunino.

"De kie yi venin, dolca infano?" hi askin.

Elizo skuin la hedo, xi ne darin parli, car de tio dependin la vivo ay savo de xia fratulos. Xi hidin sia manos sub la aprono, por ke la kingo ne videz, kio xi devan suferi.

"Venez kum mi!" hi dirin, "ci tie yi ne devan resti. If yi esan tiel same bona, kiel yi esan bela, mi dreson yi per velvo ay silko, mi puton golda krono sur yia hedo, ay yi lojon en mia most rica palaso!"

Ay hi levin xi sur sia horso. Xi plorin ay tordin sia manos, sed la kingo dirin: "Mi deziran nur yia felico, iam yi dankon mi pro tio!" Ay hi galopin fore inter la montos, tenin xi antaw si sur la horso, ay la casistos sekwin pos hi.

Kiam la suno subirin, antaw lu kuxin bela royala urbo kum prejeyos ay kupolos, ay la kingo enkondukin xi alen la palaso, kie en la alta marbla halos granda fontos spurtin, kie la muros ay plafonos esin ornamita per rica pentracos.

Sed xi ne volin rigardi tio, xi plorin ay disjoyin. Kontervole xi tolerin, kiam la huminos putin royala dresos sur xi, plektin perlos en xia haros ay surtirin delika gantos sur xia vezika fingros.

Kiam xi starin en sia rica dreso, xi esin tiel ravante bela, ke la kortego profunde klinin antaw xi, ay la kingo elektin xi, ke xi esez hia fiancino, kwankam la cefbixopo skuin la hedo ay flustrin, ke la bela arbara yunino certe esan sorcino, ke xi blindizin lua okulos ay trompin la koro de la kingo.　

Sed la kingo ne awskultin tio, hi orderin, ke muziko ludez, ke oni putez la most delika manjacos sur la tablo, ke la most carma yuninos dansez cirkum xi. Pose oni kondukin xi tra bonodora gardenos ay most luksa halos. Sed even un lafeto ne aperin sur xia buxo or ne sparkin el xia okulos; oni vidin en ju nur disjoyo ay cagreno.

La kingo disfermin la pordo de un cambro, kie xi esin dormonta. Ji esin ornamita per bela verda tapicos ay tute similin al la kaverno, en kiu la kingo trovin xi. Sur la planko kuxin la fasko da flakso, kiu xi esin spininta el la urtikos, ay sub la plafono pendin la kiraso, kiu esin yam prete plektita. Cio ci tio esin kumprenita de un el la casistos kiel rimarkindacos.

"Ci tie yi povan drimi, kwaz yi esan en yia antawa homo!" dirin la kingo. "Yen esan la worko, kiu tie okupadin yi. Nun, mide de yia lukso, eson al yi interese pensi pri la pasinta tempo."

Kiam Elizo vidin tio, kio esin tiel dera por xia koro, lafeto aperin sur xia buxo ay la sango revenin al xia vangos; xi pensin pri la liberizo de sia fratulos. Xi kisin la mano de la kingo; ay hi premin xi al sia koro. Tiam hi orderin, ke per ciu prejeya sonorilos oni anonsez la wedofesto. La bela muta yunino el la arbaro farisin la kingino de la lando.

Kwankam la cefbixopo flustrin mala wordos en la orelo de la kingo, ju tamen ne penetrin alen hia koro; la wedo restin decidita, la cefbixopo self devin puti la krono sur xia hedo, ay en sia kolero hi premin la ringego de la krono tiel forte al xia frunto, ke tio farin al xi doloro. Sed mor peza ringego cirkumin xia koro: la cagreno pri sia fratulos; kompare kum tio la korpa sufero esin nio.

Xia buxo esin muta, car un sola wordo mortizuz xia fratulos, sed xia okulos spegelin xia interna lovo al la bona, bela kingo, kiu faradin cio por joyizi xi. Xi lovin hi kum ciu tago mor warme ay mor sincere. Ho, if esuz permesite al xi konfidi si al hi, konfesi al hi sia suferado! Sed xi devin esi muta, xi devin mute plenumi sia worko. Tial en la nokto xi sekre forisadin de hia flanko, iradin alen sia cambreto, kiu esin aranjita kiel la kaverno, ay xi plektin un kiraso pos la alia.

Sed kiam xi komencin la sepu, xi ne plu havin flakso. Xi konin, ke la urtikos, kiu xi nidan usi, kreskan ce la tombeyo, sed xi devin selfe plukin; kiel nun xi fari tio? "Ho, kio la doloro de mia fingros signifan kompare kum la tormento, kiu mia koro suferan!" xi pensin, "mi devan riski, Godo ne forlason mi!"

Kum kora timo, kwaz xi entreprenuz mala afero, xi je un lunluma nokto furte irin al la gardeno, ay tra la longa patos ay dezerta stratos xi atingin la tombeyo.

Tie sur un el la most larja tomba stonos xi vidin grupo da disbela sorcistos. Lu diswerin sia ragos, kwaz lu voluz bani si, ay per sia longa, magra fingros lu digin en la frexa tombos ay elprenin la kadavro ay manjin la karno! Elizo devin iri tute prokse preter lu, ay lu fiksin sia mala rigardos sur xi, sed xi prejin silente, kolektin la brulanta urtikos ay prenin ju kum si al la palaso.

Nur un sola humo vidin xi, la cefbixopo; hi ankore ne dormin, kiam la alia dormin. Nun hi pensin, ke sia opinio esin korekta, ke xi ne devin esi kingino; xi esin sorcino, ay tial xi sorcin la kingo ay la tuta peplo.

Sekre hi rakontin al la kingo, kio hi vidin ay kio hi timan; ay kiam hia tongo parlin tiu disjusta wordos, la skulptita pikturos de la sanktoros skuin sia hedos, kwaz lu voluz diri: "Ne esan tiel, Elizo esan senkulpa!" Sed la cefbixopo komentin tio alie, hi asertin, ke lu atestan konter xi, ke lu skuan la hedos pri xia pekos.

Tiam bi granda larmos fluin dawn sur la vangos de la kingo, ay kum dubo en la koro hi irin home. En la nokto hi pretendin, ke hi dorman, sed trankwila dormo ne venin al hia okulos; hi rimarkin, kiel Elizo levisin, kiel xi ripetin tio ciunokte, ay ciufoye hi senbrue sekwin xi ay vidin, kiel xi disaperan en sia cambreto.

Kum ciu tago hia mieno farisin mor disluma. Elizo vidin tio, sed xi ne komprenin la kawzo. Tio tormentin xi, ay apuds tio kiel multe xi suferin en sia koro pri sia fratulos! Xia larmos fluin dawn kiel brilanta diamondos sur la royala velvo, ay ciu, kiu vidin tiu rica belaco, dezirin esi kinginos.

Dume xi preske finin sia worko, nur un kiraso ankore mankin, sed xi ne plu havin flakso ay even ne havin un urtiko. Nur un mor foyo, ay por la lasta foyo, xi devin ankore iri al la tombeyo ay kolekti kelke da plenmanos. Kum timego xi pensin pri tiu soleca pediro, kum timego xi pensin pri la terura sorcistos, sed xia volo esin tiel firma, kiel xia fido ye la Providenso.

Elizo irin, sed la kingo ay la cefbixopo sekwin xi ay vidin, kiel xi enirin tra la pordo de la tombeyo ay disaperin. Kiam lu irin prokse al la tombeyo, lu ekvidin la sorcistos sur la tomba stono, tiel same, kiel Elizo vidin lu, ay la kingo deturnin si, car hi supozin, ke inter lu trovisan tiu, kius hedo ankore ripozin ce hia brusto je ci tiu nokto.

"La peplo kondamnez xi!" hi dirin, ay la peplo kondamnin xi al brulizo sur lignaro.

El la luksa kinga halos oni ledin xi al disluma, dampa dislibereyo, en kiu la vento fayfadin tra la krada fenestro; insted la velvo ay la silko oni donin al xi la fasko da urtikos, kiu xi kolektin; xi povin kuxizi sia hedo sur ji. La harda brulpikanta kirasos, kiu xi esin plektinta, devin servi al xi insted kusenos ay kwilto, tamen tio esin la most agrabla, kio oni povin doni al xi. Xi denove komencin sia worko ay ferve prejin al Godo. Ekstere antaw xia fenestros la strata bubos kantin mokokantos pri xi, ay niu konsolin xi per ia bona wordo.

Je dusko, antaw la krado ekbruin flugilo de swano; tio esin la most yuna el la fratulos, kiu fine trovin la fratino. Xi plorin lawde pro joyo, kwankam xi konin, ke la venonta nokto eble eson la lasta, kiu xi vivon. Sed nun xia worko esin ja preske finita ay xia fratulos esin ci tie.

La cefbixopo venin, por pasizi kum xi dum la lasta horos, kiel hi promesin al la kingo; sed xi skuin la hedo ay petin hi per la rigardo ay la mieno, ke hi forirez. En tiu nokto xi devin fini sia tasko, car alie cio esuz vana, vana esuz xia doloro, xia larmos, xia sendorma noktos. La cefbixopo forlasin xi kum kolera wordos, sed la kompatinda Elizo konsciin sia senkulpeco ay kontinuin sia worko.

La disbiga musos kuradin sur la planko, dragin la urtikos al xia pedos, por anke iom helpi, ay la turdo sidin ce la krado de la fenestro ay kantin tiel gaye, kiel ji povin, por ke xi ne perdez la kurajo.

Komencin krepuski, pos un horo la suno esin levisonta; tiam la dek-un fratulos starin antaw la pordego de la palaso ay demandin, ke oni kondukez lu al la kingo. Sed oni respondin al lu, ke tio ne povan fari, car esan ja nokto, la kingo dorman ay oni ne povan permesi al si waki hi. Lu petin, lu menasin. Fine, la gardistos venin, even la kingo self elirin el sia dormocambro ay askin, kio tio signifan; sed je tiu momento la suno levisin, ay oni plu vidin niu fratulo, sed super la palaso forflugin dek-un wilda swanos.

La tuta peplo movisin torente el la urba pordego, por vidi, kiel oni brulizon la sorcino. Mizera horso tirin la karto, sur kiu xi sidin. Oni dresin xi per palto el disdelika saktolo; xia longa aminda haros senorde ondisadin cirkum la bela hedo, xia vangos esin kadavre pala, xia lipos disforte movisadin, dum xia fingros plektadin la verda flakso. Even sur sia voyo al la morto xi ne cesin la worko, la dek kirasos kuxin antaw xia pedos, xi esin plektanta la dek-unu.

La peplo mokin xi:

"Rigardez la sorcino, kiel xi murmuran al si self; xi ne havan prejolibro en la mano, ne, xi sidan tie kum sia abomeninda sorcaco. Difxirez tio en mil pecos!"

Ciu alpuxin al xi ay volin difxiri tio. Tiam alflugin dek-un wayta swanos, lu sidin cirkum xi sur la karto ay flapin per sia granda flugilos. Tiam la peplo panike retirisin flanke.

"Tio esan signo el la heveno! xi certe esan senkulpa!" oni flustrin , sed lu ne darin lawde eldiri tio.

Nun la egzekutisto graspin xia mano. Tiam xi rapide jetin la dek-un kirasos sur la swanos, ay sudene montrisin dek-un gracia kingidos, sed la most yuna havin swana flugilo insed un el la brakos, car al hia kiraso mankin un maniko, kiu xi ankore ne finin.

"Nun mi povan parli!" xi ekkriin, "mi esan senkulpa!"

Ay la peplo, kiu vidin, kio okazin, klinin antaw xi, kiel antaw sanktino, sed xi self senvive falin en la brakos de sia fratulos, streco, cagreno ay doloro efikin sur xi.

"Yes, xi esan senkulpa!" dirin la most aja fratulo ay rakontin cio, kio okazin; ay dum hi parlin, bonodoro difisin kiel de milionos da rozos, car ciu lignopeco de la lignos elizin radikos ay brancos. Tie starin bonodora hejo, alta ay granda, kum reda rozos; sed most supre un wayta ay luma floro brilin kiel stelo.

La kingo plukin tiu floro, putin ji sur la brusto de Elizo, ay tiam xi wakisin kum paco ay felico en sia koro.

Ciu prejeya sonorilos eksonorin per si self, ay la birdos alflugin en granda amasos. Oni farin wedofesta procesio returne al la palaso, tia, kia ayn kingo niam vidin yet.